Oficjalnie i ostatecznie - beznadziejny ze mnie bloger. Nie będę Wam tu jęczęć, że nie mam czasu, albo weny bo jak mówi stare wietnamskie przysłowie: "Już i tak po ptakach". 

Jednak zbierając w sobie resztki blogerskiego honoru postanawiam: "Żywcem mnie sieci zdradziecka nie weźmiesz! Będę walczyć! Herbata w dłoń! Okular na nos i wio paluszki!"

 Tak się przedziwnie składa, że mieszkając w dość przeciętnym postdedeerowskim mieście Lipsk dane mi było zaprzyjaźnić się z pewną...Hinduską.

Rzadko kiedy używam słowa przyjaźń. To jest chyba tak, że czasem człowiek boi się przecenić daną rzeczywistość. Nazwać przyjaźnią coś, co de facto nią nie jest, albo co jest nią tylko dla jednej strony. Właśnie przy okazji spotkania z Nishą zaczęłam się trochę nad przyjaźnią zastanawiać. Kiedy rodzi się przyjaźń? Gdzie jest graniczny Rubikon oddzielający koleżeństwo właśnie od przyjaźni? Nie wiem jakie są odpowiedzi na te wszystkie pytania. Wiem tylko, że to, co sprawia, że dwoje obcych ludzi czuje do siebie głęboką "miętę" na poziomie ducha to ... odwaga otworzenia przed sobą serca. Nie mówię tutaj o tanim ekshibicjonizmie duchowym, który z prawdziwm dzieleniem się życiem ma niewiele wspólnego. Mówię o momencie, w którym podejmujemy ryzyko zaufania. Obdarzamy kogoś tajemnicą naszego życia, naszych ran,  naszych radości licząc, że ta druga strona zechce przyjąć ten dar - przyjąć nas samych. 

 Wracając do samej Nishy...  znacie historię życia Tiny Turner? Otóż spotkałam właśnie jej hinduską wersję. Spotkałam kobietę, która po latach życia na granicy wytrzymałości psychicznej zrzuca łańcuchy, prostuje swoje zgięte plecy, nabiera powietrza w płuca i czuje po raz pierwszy w swoim życiu, że jej powołaniem jest wolność.

Z szacunku dla N. nie będę opisywać jej ponurej historii, ale chciałam się tylko podzielić z Wami jednym zdaniem jakie N. - wyznawczyni hinduizmu powiedziała. Mówiąc o swoim bliskim niewolnictwu życiu, popatrzyła na mnie i powiedziała: "I ja naprawdę nie wiem, co takiego jest we mnie, co sprawia, że ja się nie umiem na to zgodzić. Co takiego jest we mnie, co sprawia, że ja się buntuję?"

Wśród wielu myśli jakie miałam wtedy w głowie jedna była najwyraźniejsza: "Oto na moich oczach Ten, który więźniom głosi wolność dotyka tej cierpiącej kobiety". Przekonuję się, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Wierzę głęboko, że jestem małym świadkiem cudu Narodzenia Pana Jezusa w sercu kogoś, kto nawet nie wie co znaczy zmartwychwstanie.

"Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie.   [Dz 10, 34] 

Tak się zastanawiam czy przypadkiem nie jest prowadzona w stosunku do mnie jakaś cicha kampania propagandowa z Waszej strony... Dwa maila od Wspólnoty i to w przeciągu jednego tygodnia... ba! Nawet dzień po dniu! Jeśli chcieliście mnie w ten sposób zmobilizować do napisania czegoś nowego - jak widać cel osiągnięty. Musi być, że jestem podatna na metody sekretnego wywierania nacisku. Dzięki Maksowi dowiedziałam się, że strona wróciła do sieci, bowiem nie dalej jak tydzień temu zasiadłam by wreszcie napisać coś porządnego a tu... BLACKOUT. Nie ma strony... Myślę sobie - "Zwineli kramik i mnie nie poinformowali".

Jak rozumiem moje przypuszczenia były błędne i jedynym skutkiem chwilowego off line naszej strony jest, jak zauważył Maks, brak tekstu o bigosie. Jeśli ktoś postanowił go spałaszować - nie mam nic przeciwko! W końcu był - mam nadzieję - dość apetyczny :)

Wreszcie czas na konkret. Nie pamiętam już o czym chciałam pisać tydzień temu, ale myślę, że dzisiaj napiszę o przebaczeniu.

Kiedyś wydawało mi się, że przebaczenie jest pewną sprawnością duchową. Trochę jak z pilnowaniem codziennej modlitwy czy np. niemówieniem żle o innych. Że jest to kwestia samodyscypliny duchowej. Że po doznanej krzywdzie należy wyrecytować w sercu: "W imię Jezusa przebaczam temu a temu" i problem rozwiązany. Case closed.

Z czasem zaczęło do mnie docierać że z przebaczeniem nie można się spieszyć. Tzn. że jest to postawa do której trzeba dojrzeć. Czasem mówi się, że człowiek się musi wypłakać, albo, że krzywda musi wybrzmieć. Rana musi zaboleć całą swoją długością, szerokością i głębokością. Mówiąc krótko - trzeba swoje odchorować.

Ale nawet te myśli nie doprowadziły mnie do wniosku, że przebaczenie to coś więcej niż wypracowana technika życia duchowego.

Aż do momentu "0". Czasem człowiek musi doświadczyć krzywdy, która boli miesiącami. Doświadczyć rany, która z każdym dniem staje się większa, boleśniejsza i zdająca się nie mieć dna, żeby zdać sobie sprawę, że o przebaczenie trzeba prosić. Że przebaczenie, które uwalnia od skutków krzywdy, od chęci odwetu jest poza zasięgiem człowieka.

Przebaczenie jest łaską wolności. Wolności od zemsty, od rozpamiętywania. Dla mnie przebaczenie stało się przede wszystkim zgodą, moją zgodą na to, żeby to Bóg wymierzył sprawiedliwość. Od momentu "0" codziennie modliłam się o nawrócenie X. I z każdym dniem rozumiałam coraz bardziej, że modlę się tak naprawdę za siebie. Wiedziałam, że moje serce staje się twarde. Że żąda sprawiedliwości. Że samo chce ją wymierzyć. I czułam, że takie serce nie może uczciwie modlić się o dobro dla kogokolwiek. Modlitwa, która nie jest w miłości nie jest modlitwą miłą Bogu. Nasz Bóg może tylko kochać i tylko w tym języku rozumie nasze serca.

Cała sytuacja doprowadziła mnie do momentu w którym stanęłam przed ścianą. Już wiedziałam, że przebaczenie jest poza moim zasięgiem. Mówiłam Panu Jezusowi: "Chcę przebaczyć bo Ty Panie tak uczyłeś, ale przede wszystkim dlatego, że czuję jaki sznur zacisnął się na moim sercu. Krzydwa, której doświadczyłam wpisała się tak mocno we mnie, że czuję jak codziennie kładzie cień na każdą relację w moim życiu. Krzywda mnie zniewoliła i nie poradzę sobie z nią sama. Nie wyjdę z tego sama. To wszystko mnie przerasta".

W którymś momencie zdałam sobie sprawę, że to, iż nie umiem przebaczyć X sprawia, że mniej kocham tych, na których mi zależy. Człowiek nie ma wielu serc. Osobnego serca dla męża, osobnego dla Boga, osobnego dla "nieprzyjaciół". Człowiek ma jedno serce. I jeśli w tym sercu jest bunt, chęć odwetu, rozpamiętywanie krzywdy wszystko to w jakiś sposób dotyka każdej innej sytuacji w naszym życiu

Pan Jezus pozwolił mi doświadczyć Swojej Obecności w łasce przebaczenia. Po kilku miesiącach modlitwy, postu przestałam rozpamiętywać. Przestałam analizować. Przestałam się bać. Jestem wolna i mogę błogosławić X w imię Pana Jezusa. Mogę iść dalej.   

Wybaczcie, ale to chyba przez tę pogodę... Dopadła mnie totalna ciemność blogowa. Od tygodnia chodzę i codziennie dręczę się blogiem. "Napisz coś, masz teraz czas, napisz coś" a tu nic. NIC NIC NIC!

NULL!

NADA! 

A są tygodnie, kiedy tematy same się tu pchają. Chwile, w których nie nadążam spisywać wszystkich myśli, tak szybko wirują. Ale widać muszą też przyjść takie tygodnie, jak ten. Nic Wam nie umiem dać. Usiądę sobie zatem i spokojnie zaczekam na wiatr...

A tymczasem - widzieliście film "Little Miss Sunshine"? Marzę o świecie, w którym rodzice będą mieli odwagę położyć na szali własną reputację, dobre imię i co tam jeszcze w obronie nawet calkowicie skazanych na przegraną piruetów swoich dzieci. Olive rulez!!! 

p.s. Wczoraj wieczorem wysłuchaliśmy z Wojtkiem nowego kazania x.Pawlukiewicza. O tym, co moje i nie moje. Jak zawsze - GORĄCO POLECAM!!! (www.choinski.pl/zatoka)